შაბათი, აპრილი 13, 2024
- Advertisement -spot_img
მთავარისაზოგადოება„თავის და ოჯახის გადასარჩენად წლებია, რესტორანში ვმუშაობ“ - როგორია ქართველი ჯო კოკერის...

„თავის და ოჯახის გადასარჩენად წლებია, რესტორანში ვმუშაობ“ – როგორია ქართველი ჯო კოკერის ყოველდღიურობა, რომელმაც სიკვდილს არაერთხელ ჩახედა თვალებში

მა­სობ­რი­ვად 10 წლის წინ მე­გა­შოუ „ნი­ჭი­ე­რის“ სა­შუ­ა­ლე­ბით გა­იც­ნეს. იმ­ხა­ნად პრო­ექ­ტში, 47 წლის გოჩა ჭა­ბუ­კა­ი­ძის ნამ­ღერ­მა მა­ყუ­რებ­ლის გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი ემო­ცია გა­მო­იწ­ვია. კონ­კურ­სზე მარ­ტო მი­ვი­და და თქვა, რომ იმ გა­მოს­ვლით ხმის მიწ­ვდე­ნა საფ­რან­გეთ­ში მყო­ფი ქა­ლიშ­ვი­ლის­თვის სურ­და. ქა­ლიშ­ვილ­საც მი­აწ­ვდი­ნა ხმა და ადა­მი­ა­ნე­ბის გუ­ლე­ბიც და­ი­პყრო.

ბა­ტო­ნი გოჩა რეს­ტორ­ნის მუ­სი­კო­სია, ასე იყო “ნი­ჭი­ერ­ში” მის­ვლამ­დე – ამ მხრივ არა­ფე­რი შეც­ვლი­ლა. მღე­რის როკს და ამის პა­რა­ლე­ლუ­რად ეკ­ლე­სი­ა­ში სა­ხა­რე­ბას კი­თხუ­ლობს. ამ­ბობს, რომ ამ ყვე­ლა­ფერს დიდი სიყ­ვა­რუ­ლით და მო­წი­წე­ბით აბა­ლან­სებს. არის პრო­ზა­უ­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბე­ბის ავ­ტო­რი. ჰყავს მე­უღ­ლე და ორი შვი­ლი…

რო­გორც ამ­ბობს, ცხოვ­რე­ბა მის­თვის საკ­მა­ოდ წი­ნა­აღ­მდე­გო­ბე­ბით სავ­სე აღ­მოჩ­ნდა – სიკ­ვდილს თვა­ლებ­ში არა­ერ­თხელ ჩა­ხე­და… ახლა სწო­რედ იმ გან­საც­დე­ლებს იხ­სე­ნებს, რის პი­რის­პი­რაც სხვა­დას­ხვა დროს აღ­მოჩ­ნდა.

– 12 წლის ვი­ყა­ვი, ავ­ტო­საგ­ზაო შემ­თხვე­ვა­ში რომ მოვ­ყე­ვი. ოღონდ, ის ამ­ბა­ვი იქი­დან მახ­სოვს, თვა­ლი რომ გა­ვა­ხი­ლე და ყვე­ლა­ნა­ი­რი სა­მე­დი­ცი­ნო პრო­ცე­დუ­რა დამ­თავ­რე­ბუ­ლი იყო. რა რო­გორ მოხ­და, ამის შე­სა­ხებ რაც ვიცი, უკვე სხვე­ბის მო­ყო­ლი­ლით. და­სას­ვე­ნებ­ლად წა­სუ­ლი პა­ტა­რა ბავ­შვი სახ­ლში ვბრუნ­დე­ბო­დი. იმა­ვე ნა­თე­სა­ვებს მოვ­ყავ­დი, ვინც წა­მიყ­ვა­ნა… მძღო­ლი რა­ღაც­ნა­ი­რად და­იბ­ნა და იმის­თვის, რომ პი­რის­პირ მო­მა­ვალ უზარ­მა­ზარ სატ­ვირ­თო მან­ქა­ნას არ შეს­ჯა­ხე­ბო­და, მკვეთ­რად და­ა­მუხ­რუ­ჭა, ასე­ვე მკვეთ­რად მო­უხ­ვია და იქვე არ­სე­ბულ ბოძს ისე შე­ას­კდა, რომ უკა­ნა სა­ვარ­ძელ­ზე მჯდომ­მა სა­ქა­რე მინა თურ­მე თა­ვით გა­ვი­ტა­ნე. ამ ყვე­ლა­ფერს ძა­ლი­ან მძი­მე შე­დე­გი მოჰ­ყვა… მქონ­და ტვი­ნის შერ­ყე­ვის მძი­მე ფორ­მა, ფეხი ბარ­ძაყ­ში იყო ამო­ვარ­დნი­ლი. სა­ხე­ზე ისე­თი და­სა­ხიჩ­რე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი, ჩემი ცნო­ბა შე­უძ­ლე­ბე­ლი იყო – 40 ნა­კე­რი მქო­ნა (ამის კვა­ლი ახ­ლაც მე­ტყო­ბა)… ნა­ხე­ვარ­ზე მეტი სის­ხლიც და­მი­კარ­გავს და სი­ცო­ცხლის ნი­შან-წყა­ლი აღარ მე­ტყო­ბო­და… მაგ­რამ ყვე­ლა­ფე­რი გა­ა­კე­თეს იმის­თვის, რომ რო­გორ­ღაც გა­დავ­რჩე­ნი­ლი­ყა­ვი… გუ­ლის კუნთში ად­რე­ნა­ლი­ნი გა­უ­კე­თე­ბი­ათ, ამის შემ­დეგ ამო­მიკ­ვნე­სია და ამით მიხ­ვდნენ, რომ ცო­ცხა­ლი ვი­ყა­ვი. ჩემი მდგო­მა­რე­ო­ბით მთე­ლი სა­ა­ვად­მყო­ფო შეძ­რუ­ლი იყო. თბი­ლი­სი­დან პრო­ფე­სო­რიც ჩა­მო­უყ­ვა­ნი­ათ…

– სად მოხ­და ეს ავ­ტო­საგ­ზაო შემ­თხვე­ვა?

– ბორ­ჯო­მი-ახალ­და­ბის გზა­ზე. ეს ად­გი­ლი საგ­ზაო შემ­თხვე­ვე­ბის კუ­თხით ცნო­ბი­ლი ყო­ფი­ლა. ასე მოვ­ხვდი, სუ­რა­მის ტრავ­მა­ტო­ლო­გი­ურ სა­ა­ვად­მყო­ფო­ში. მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნია, რომ მან­ქა­ნას, რო­მელ­საც ეს ტრა­გე­დია შე­ემ­თხვა, თურ­მე უკან მოჰ­ყვე­ბო­და გა­მო­ძა­ხე­ბა­ზე პა­ცი­ენ­ტთან მი­მა­ვა­ლი სას­წრა­ფოს ეკი­პა­ჟი. რომ არა იმ სას­წრა­ფოს ექი­მე­ბის მყი­სი­ე­რი რე­ა­გი­რე­ბა, ალ­ბათ, სა­ეჭ­ვოც იქ­ნე­ბო­და ჩემი გა­დარ­ჩე­ნა…

– მაგ­რამ მხო­ლოდ ეს არ იყო ახალ­გაზ­რდა ასაკ­ში გა­და­ტა­ნი­ლი ერ­თდერ­თი გან­საც­დე­ლი. ცნო­ბი­ლია, რომ დედა საკ­მა­ოდ პა­ტა­რამ და­კარ­გეთ…

– ახალ­გაზ­რდა ადა­მი­ა­ნი დე­დას რომ და­კარ­გავ, თავ­შე­საფ­რის ძი­ე­ბა­ში ხარ, ვინ გა­გი­წევს დე­დის მა­გივ­რო­ბას… მა­მა­ჩე­მიც დეპ­რე­სი­ა­ში იყო… მერე სამ­ხედ­რო სამ­სა­ხურ­ში წას­ვლა თვი­თონ მო­ვი­თხო­ვე, მაგ­რამ იქაც მძი­მე სი­ტუ­ა­ცი­ა­ში აღ­მოვ­ჩნდი. კავ­კა­სი­ე­ლებს ემ­ტე­რე­ბოდ­ნენ, თან საბ­ჭო­თა ჯა­რის უხი­ლა­ვი წე­სე­ბიც მოქ­მე­დებ­და. ქარ­თვე­ლი მაგ­რად უნდა დამ­დგა­რი­ყა­ვი, რომ ია­ტა­კის მო­რე­ცხვა, ჭურ­ჭლის რე­ცხვა შენს თავ­ზე არ აგე­ღო, მაგ­რამ თუ ამა­ზე უარს იტყო­დი, მა­შინ ამა­ზე პა­სუ­ხიც უნდა გეგო. ამ ყვე­ლაფ­რის გამო შეხ­ლა-შე­მოხ­ლა­ში 30-მა კაც­მა მო­მიმ­წყვდია. ის და­პი­რის­პი­რე­ბა სა­წყობ­ში მოხ­და. ერთი-ორს გა­ვუმკლავ­დი, სა­ნამ შევ­ძე­ლი, მერე არა­ფე­რი აღარ მახ­სოვს, გონ­ზე რომ მო­მიყ­ვა­ნეს, სის­ხლში მოს­ვრი­ლი ვი­ყა­ვი. მო­რი­გემ გა­მო­ი­ა­რა, იკი­თხა რა მოხ­დაო? არა­ფე­რი, და­ვე­ცი-მეთ­ქი. მიხ­ვდა, რომ იმის მთქმე­ლი არ ვი­ყა­ვი, რაც მოხ­და. ამის შემ­დეგ ის 30 კაცი ჩემი მე­გო­ბა­რი გახ­და, რად­გან ისი­ნი არ გა­ვე­ცი. მალე კავ­კა­სი­ის ჰა­ვა­ზე გაზ­რდი­ლი ისე გავ­ცივ­დი, ფაქ­ტობ­რი­ვად, ფილ­ტვებ­ში წყა­ლი ჩა­მიდ­გა. შო­რე­ულ აღ­მო­სავ­ლეთ­ში, ხა­ბა­როვ­სკის მხა­რე­ში ვი­ყა­ვი, ძა­ლი­ან დიდი ყინ­ვე­ბი იყო და რომ არა იქა­უ­რი სა­ნი­ტა­რუ­ლი ნა­წი­ლის ექი­მი, არ ვიცი, რა მოხ­დე­ბო­და. უკვე ვბო­დავ­დი, მა­ღა­ლი სი­ცხე­ე­ბი მქონ­და და სას­წრა­ფოდ ქა­ლა­ქის ჰოს­პი­ტალ­ში წა­მიყ­ვა­ნეს. ფილ­ტვში წყა­ლი მქონ­და – მარ­ცხე­ნა ფილ­ტვის ექ­სუ­და­ცი­უ­რი პლევ­რი­ტი და­მიდ­გინ­და. მოკ­ლედ, იქაც გა­და­მარ­ჩი­ნეს…

– ეკ­ლე­სი­უ­რი ადა­მი­ა­ნი ხართ, რო­გორ და­უ­კავ­ში­რეთ ცხოვ­რე­ბა ეკ­ლე­სი­ას?

– ღრმად მორ­წმუ­ნე არ ვი­ყა­ვი, მაგ­რამ მწამ­და, რომ არ­სე­ბობს უფა­ლი, არ­სე­ბობს უხი­ლა­ვი ძალა, არის ან­გე­ლო­ზი, მაგ­რამ ასე პი­რის­პირ რომ შევ­ხვედ­რო­დი და მეგ­რძნო ეს ყვე­ლა­ფე­რი, მსგავ­სი არა­ფე­რი ყო­ფი­ლა. მარ­თლა გარ­დამ­ტე­ხი ეტა­პი აღ­მოჩ­ნდა ამ­ბა­ვი, რო­მე­ლიც 90-ია­ნებ­ში მოხ­და… თა­ვის და ოჯა­ხის გა­და­სარ­ჩე­ნად, რეს­ტო­რან­ში უკვე წლე­ბია ვმუ­შა­ობ. ერთ-ერთი რეს­ტორ­ნის მუ­სი­კო­სი გახ­ლდით, ერთ სა­ღა­მოს ჩემს კლა­ვი­შებ­თან ვი­ჯე­ქი, ახა­ლი შე­ძე­ნი­ლი მქონ­და (სა­ოც­ნე­ბო ინ­სტრუ­მენ­ტი) იყო, ვუკ­რავ­დი და ვმღე­რო­დი ხალ­ხის­თვის სა­სი­ა­მოვ­ნო მე­ლო­დი­ებს. უეც­რად გა­იხ­სნა კარი და შე­მო­ვი­და რამ­დე­ნი­მე თავ­ზე­ხე­ლა­ღე­ბუ­ლი ახალ­გაზ­რდა, რომ­ლებ­მაც იქ დიდი არე­უ­ლო­ბა და ხმა­უ­რი შე­მო­ი­ტა­ნეს. ისე­თი ამ­ბა­ვი ატე­ხეს, რომ იქ მათი ყოფ­ნა აუ­ტა­ნე­ლი გახ­და. მე საქ­მე­ზე ვი­ყა­ვი გა­სას­ვლე­ლი, რა­ღაც სხვა ღო­ნის­ძი­ე­ბა­ში უნდა მი­მე­ღო მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა და ორ­გა­ნი­ზა­ტო­რებ­თან დე­ტა­ლე­ბი მქონ­და გა­სავ­ლე­ლი. ამი­ტომ რეს­ტორ­ნის დი­რექ­ცი­ას, სა­დაც ვი­ყა­ვი, ბო­დი­ში მო­ვუ­ხა­დე, საქ­მე­ზე უნდა გა­ვი­დე-მეთ­ქი. მო­ლა­პა­რა­კე­ბი­დან რეს­ტო­რან­ში რომ დავ­ბრუნ­დი, ფეხ­და­ფეხ მი­ლი­ცი­ის თა­ნამ­შრომ­ლე­ბი შე­მომ­ყვნენ. იქ იმ ახალ­გაზ­რდე­ბის სა­წი­ნა­აღ­მდე­გოდ ვი­ღა­ცას გა­მო­ე­ძა­ხა. მო­ვიდ­ნენ, და­ა­პა­ტიმ­რეს და წა­იყ­ვა­ნეს, მაგ­რამ ის ხალ­ხი ისევ უკან დაბ­რუნ­და…

ამა­სო­ბა­ში სა­მუ­შაო დღე და­ვას­რუ­ლეთ, ავი­ღე ინ­სტრუ­მენ­ტი მან­ქა­ნის სა­ბარ­გულ­ში ჩავ­დე. ჩემ­თან ერ­თად მე­გო­ბა­რი (მუ­სი­კო­სი, ლერი ომა­რაშ­ვი­ლი, დი­დე­ბუ­ლი ადა­მი­ა­ნი, რო­მე­ლიც დღეს ცო­ცხა­ლი აღარ არის) იყო და ასე­ვე მან­ქა­ნის მძღო­ლი (იმ წამს გაც­ნო­ბი­ლი). ავ­ტო­მო­ბი­ლის დაძ­ვრა ად­გი­ლი­დან ვერ მო­ვას­წა­რით, რომ ის სამი ახალ­გაზ­რდა ჩვე­ნი მან­ქა­ნის სა­ლონ­ში აღ­მოჩ­ნდა. მე ერთი რამ ვი­ფიქ­რე – რად­გან მი­ლი­ცი­ის თა­ნამ­შრომ­ლე­ბი მე შე­მომ­ყვნენ, ალ­ბათ ჩათ­ვა­ლეს, რომ მე გა­მო­ვი­ძა­ხე… სა­ჭეს­თან მათი ერთ-ერთი წარ­მო­მად­გე­ნე­ლი დაჯ­და, ორი ჩვენ უკან აქეთ-იქით მოგ­ვიჯ­და. გა­მო­ვი­და, რომ ის ორი ადა­მი­ა­ნიც ჩემ­თან ერ­თად გა­ი­ტა­ცეს. კონ­კრე­ტუ­ლად ჩემ­ზე ჰქონ­დათ იე­რი­ში. მათ არა­ფერს ეუბ­ნე­ბოდ­ნენ. მე ხან მცემ­დნენ, შე­უ­რა­ცხყო­ფას მა­ყე­ნე­ბენ, ხან მამ­ღე­რებ­დნენ და თან სულ ერთი და იგი­ვე სიმ­ღე­რას. ხმის ამო­ღე­ბის უფ­ლე­ბა არ მქონ­და. რა­ღაც პა­უ­ზებ­ში ვლო­ცუ­ლობ­დი. იმ დროს ეკ­ლე­სი­ა­ში ფეხი ახა­ლი შედ­გმუ­ლი მქონ­და, ღრმად არ ვი­ყა­ვი ჩა­ხე­დუ­ლი, მაგ­რამ რო­გორც ჩანს, უფალ­მა გა­და­წყვი­ტა, ღრმად შე­მო­სუ­ლი­ყო ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში.

– და მან­ქა­ნით ასე გა­ტა­რებ­დნენ?

– ქა­ლაქ­ში ვმოძ­რა­ობ­დით. იყო ეპი­ზო­დი, როცა მან­ქა­ნა­ში ჩა­ტო­ვე­ბუ­ლი იყო გა­სა­ღე­ბიც, ისი­ნი გა­და­სუ­ლე­ბი იქ­ვნენ სა­ლო­ნი­დან. ბი­ჭებ­მა მი­თხრეს, გა­ვიქ­ცეთ, შან­სი გვაქ­ვსო. არა­ვი­თარ შემ­თხვე­ვა­ში-მეთ­ქი, – ვუ­თხა­რი. იმი­ტომ, რომ როცა მარ­თა­ლი ხარ და სი­მარ­თლე შენს მხა­რე­საა, ის თა­ვის გზას მა­ინც იპო­ვის… ასე­თი შან­სი მე­ო­რე­დაც მოგ­ვცეს… იმ ტან­ჯვა-წვა­ლე­ბის შემ­დეგ ჩემ­ში სას­წა­უ­ლი რწმე­ნა შე­მო­ვი­და. შეძ­ლე­ბის­დაგ­ვა­რად 50-ე ფსალ­მუნს ვი­მე­ო­რებ­დი. მერე ერთ-ერთ სახ­ლში მიგ­ვიყ­ვა­ნეს. იქ გაშ­ლი­ლი სუფ­რა დახ­ვდათ და დიდი პა­ტი­ვით დახ­ვდნენ, ულო­ცავ­დნენ სა­პა­ტიმ­რო­დან გა­მოს­ვლას. კი, მაგ­რამ ეს ვინ გვა­ცა­ლა, ამან მი­ლი­ცი­ას და­უ­რე­კა, თავ­ზე დაგ­ვა­ყე­ნა. ჩვენ გვერ­დით ჩამ­შვე­ბი ადა­მი­ა­ნი­აო. იმ კაც­მა ასეთს ჩემს ოჯახ­ში რა უნ­დაო და რა­ღაც სა­გა­ნი ის­რო­ლა, რო­მე­ლიც მომ­ხვდა და და­ვე­ცი. გო­ნე­ბა დავ­კარ­გე. ცოტა აზ­რზე რომ მო­ვე­დი, მი­თხრეს, – ხომ ხვდე­ბი, სად ხარ, იტყვი თუ არა რა­მეს, გა­გა­ნად­გუ­რე­ბე­ნო. მივ­ხვდი, რომ სი­ტყვა უნდა მეთ­ქვა. ერთ სი­ტყვას ვი­ტყვი-მეთ­ქი. თავი ჩავ­ღუ­ნე და წარ­მოვ­თქვი – მე ღმერ­თის წი­ნა­შე მარ­თა­ლი ვარ! სა­მა­რი­სე­ბუ­რი სი­ჩუ­მე ჩა­მოწ­ვა. ერთ-ერ­თმა ხელი გა­მო­მი­წო­და, ჩა­მო­მარ­თვი და გა­ი­მე­ო­რე, რაც თქვიო. გა­ვი­მე­ო­რე…

ამის მერე ვერ გე­ტყვით, რა ტრანსფორ­მა­ცია მოხ­და. ეს ბიჭი მარ­თა­ლია, – ხმა არა­ვინ გას­ცეთ. მარ­თა­ლი­აა! ეს რომ გა­ვი­გო­ნე, ცრემ­ლებს ვე­ღარ ვა­ჩე­რებ­დი. იქ ვე­ღარ გავ­ჩერ­დი და გა­რეთ გავ­ვარ­დი, მი­წა­ზე და­ვემ­ხე. აი, იქ მოხ­და ჩემი ქრის­ტეს­თან შეხ­ვედ­რა… ვი­ცო­დი, რომ მის­თვის შე­უძ­ლე­ბე­ლი არა­ფე­რი იყო, მაგ­რამ ხომ არის ადა­მი­ა­ნი მორ­წმუ­ნე და მცი­რედ­მორ­წმუ­ნე?! მე იმ წა­მი­დან ის ადა­მი­ა­ნი გავ­ხდი, რო­მელ­საც მის არ­სე­ბო­ბა­ში ეჭვი არ უნდა შემ­პა­რო­და… იგი­ვე ბიჭი გა­მო­ვი­და, ადე­ქი, მო­სუ­ლი­ერ­დი და იქ უნდა წა­გიყ­ვა­ნო, სა­დაც ყვე­ლა­ზე მე­ტად გეჩ­ქა­რე­ბაო… შო­ბის ღამე თენ­დე­ბო­და… ჩემს თან­მხლებ პი­რებს არ სჯე­რო­დათ, რომ გა­დარ­ჩე­ნი­ლე­ბი ვი­ყა­ვით… ვიცი, რომ სა­ბარ­გულ­ში ინ­სტრუ­მენ­ტი გი­დევს, არც იმას წა­გარ­თმევთ, მან­ქა­ნა­საც გი­ტო­ვებ­თო.

მერე ასე­თი რამ თქვა – ჩვე­ნი შეხ­ვედ­რა შე­იძ­ლე­ბა არც მოხ­დეს, სა­ქარ­თვე­ლო­ში შემ­თხვე­ვით აღ­მოვ­ჩნდით, რომ გი­თხრა, ვისი შვი­ლე­ბი ვართ, გა­გიკ­ვირ­დე­ბა, თუმ­ცა არ უთ­ქვამს, არ გა­უმ­ჟღავ­ნე­ბია… მე ის ხალ­ხი სა­ქარ­თვე­ლო­ში არ­სად აღარ მი­ნა­ხავს და შემ­ხვედ­რია… ვფიქ­რობ, რომ იმ სა­ღა­მოს ორი ადა­მი­ა­ნის სრუ­ლი ტრანსფორ­მა­ცია მოხ­და – ჩე­მიც და იმ ადა­მი­ა­ნი­საც, რო­გორც მტარ­ვა­ლის და ტან­ჯუ­ლის. დრო რომ გა­ვი­და, დავ­წე­რე ასე­თი პა­ტა­რა პრო­ზა­უ­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბი, რო­მელ­საც და­ვარ­ქვი „ძვირ­ფა­სი მარ­გა­ლი­ტი“. სა­ხა­რე­ბა­ში წე­რია, ადა­მი­ან­მა, რო­მელ­მაც აღ­მო­ა­ჩი­ნა მი­წა­ში ჩა­მარ­ხუ­ლი ძვირ­ფა­სი მარ­გა­ლი­ტი, არა­ვის არა­ფე­რი უთხრა. მერე წა­ვი­და, მთე­ლი თა­ვი­სი სახლ-კარი გა­ყი­და და ის მინ­დო­რი იყი­და, რომ ძვირ­ფა­სი მარ­გა­ლი­ტი მხო­ლოდ მას ჰქო­ნო­და. შე­იძ­ლე­ბა იმ ღა­მეს ყვე­ლა­ფე­რი და­მე­კარ­გა, მაგ­რამ რო­გორც პავ­ლე მო­ცი­ქუ­ლი წერს, ყვე­ლა­ფერს ნაგ­ვად მი­ვიჩ­ნევ, ოღონ­დაც, ქრის­ტე შე­ვი­ძი­ნოო, მე იმ ღა­მეს ქრის­ტე შე­ვი­ძი­ნე.

– ერთხელ ტყვი­ე­ბის წვი­მა­შიც აღ­მოჩ­დით, ხომ?

– მხედ­რი­ო­ნის პე­რი­ო­დი იყო, დრო, როცა ყვე­ლას ავ­ტო­მა­ტი ეკა­ვა ხელ­ში. მა­ში­ნაც რეს­ტო­რან­ში ვმუ­შა­ობ­დი და ერ­თმა ადა­მი­ან­მა ცალ­კე კუ­პე­ში შე­მიყ­ვა­ნა. ესა და ეს სიმ­ღე­რა მიყ­ვარს და შე­მის­რუ­ლე. ამ სიმ­ღე­რას­თან დიდი მო­გო­ნე­ბე­ბი მაქ­ვსო. და­ვი­წყე დაკ­ვრა, მღე­რა და ერთი კედ­ლი­დან რომ და­უყ­ვა, ოთხი­ვე კე­დელს ავ­ტო­მა­ტის სრო­ლით შე­მო­უ­ა­რა. ვუკ­რავ­დი, ვმღე­რო­დი და მას­რე­ბი თავ­ზე, თი­თებ­ზე მაც­ვი­ო­და. ახ­ლაც მიკ­ვირს, ანას­ხლე­ტი რო­გორ არ მომ­ხდა. ალ­ბათ მთა­ვა­რია ში­ნა­გა­ნი რწმე­ნა და უფ­ლის მფარ­ვე­ლო­ბის იმე­დი არ და­კარ­გო…

– რო­გორ ხსნით, ეს ყვე­ლა­ფე­რი რაც მოგ­ვი­ყე­ვით, რაც გა­დაგხდათ – უიღ­ბლო­ბაა თუ იღ­ბლი­ა­ნო­ბა?

– ია­კობ მო­ცი­ქუ­ლი თა­ვის ეპის­ტო­ლეს ასე იწყებს: ყო­ვე­ლი­ვე დიდი სი­ხა­რუ­ლად ჩათ­ვა­ლეთ, რო­დე­საც დიდ გან­საც­დელ­ში ხვდე­ბით. გან­საც­დე­ლი შობს მოთ­მი­ნე­ბას, მოთ­მი­ნე­ბა მარ­ხვას, მარ­ხვა ლოც­ვას, ლოც­ვა სიყ­ვა­რულს, რო­მე­ლიც უმე­ტე­სია. რო­დე­საც ეკ­ლე­სი­ა­ში ფეხი შევ­დგი და სა­ხა­რე­ბის კი­თხვა და­ვი­წყე (თა­ვე­ბის მი­ხედ­ვით იკი­თხე­ბო­და) არ არ­სე­ბობ­და, რომ იმ დღეს იმ სა­ხა­რე­ბის სიბ­რძნე სი­ნამ­დვი­ლე­ში არ შე­მეგ­რძნო. ასე მწვრთნი­და და მას­წავ­ლი­და მთე­ლი ცხოვ­რე­ბის მან­ძილ­ზე უფა­ლი. წყარო

 

მასალის გამოყენების პირობები
მსგავსი პოსტები
“მცდარია მოსაზრება, თითქოს ბარიატრიული ოპერაციის შემდეგ შეგვიძლია მივირთვათ ყველაფერი” – ინტერვიუ დიეტოლოგ-ნუტრიციოლოგ ანა ზარანდიასთან

“მცდარია მოსაზრება, თითქოს ბარიატრიული ოპერაციის შემდეგ შეგვიძლია მივირთვათ ყველაფერი” – ინტერვიუ დიეტოლოგ-ნუტრიციოლოგ ანა ზარანდიასთან

აპრილი 12, 2024
„ბარიატრიული ოპერაციის დროს კუჭის დიდი ნაწილი იკვეთება“ –  “პინეოს” ბარიატრიული ქირურგიის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი

„ბარიატრიული ოპერაციის დროს კუჭის დიდი ნაწილი იკვეთება“ – “პინეოს” ბარიატრიული ქირურგიის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი

აპრილი 12, 2024
“ყველაფერი უნდა გავაკეთოთ, რომ ქართველებმა იმკურნალონ საქართველოში”- გიორგი ფხაკაძემ რადიოში კლინიკების აკრედიტაციაზე ისაუბრა

“ყველაფერი უნდა გავაკეთოთ, რომ ქართველებმა იმკურნალონ საქართველოში”- გიორგი ფხაკაძემ რადიოში კლინიკების აკრედიტაციაზე ისაუბრა

აპრილი 12, 2024
გაგაცნობთ ერგონომიკულ დიზაინს

გაგაცნობთ ერგონომიკულ დიზაინს

აპრილი 12, 2024
ინტერეიერის 6 ყველაზე მშვიდი ფერების კომბინაცია

ინტერეიერის 6 ყველაზე მშვიდი ფერების კომბინაცია

აპრილი 12, 2024
კომპანია Davbuild რემონტთან დაკავშირებულ უსიამოვნო სტერეოტიპებს ამსხვრევს და გარანტიის პრეცედენტს ქმნის – ინტერვიუ დამფუძნებელ ნინო დავლაძესთან

კომპანია Davbuild რემონტთან დაკავშირებულ უსიამოვნო სტერეოტიპებს ამსხვრევს და გარანტიის პრეცედენტს ქმნის – ინტერვიუ დამფუძნებელ ნინო დავლაძესთან

აპრილი 12, 2024
გოგრა – განძი ბავშვის ორგანიზმისათვის – როგორ ავარჩიოთ და როგორ მოვუმზადოთ პატარას

გოგრა – განძი ბავშვის ორგანიზმისათვის – როგორ ავარჩიოთ და როგორ მოვუმზადოთ პატარას

აპრილი 12, 2024
ბოტანიკურ ბაღში „საკურას ყვავილობის დღეები“ გაიმართება

ბოტანიკურ ბაღში „საკურას ყვავილობის დღეები“ გაიმართება

აპრილი 12, 2024
რაჭა და მეღვინეობა…

რაჭა და მეღვინეობა…

აპრილი 12, 2024
34 წლის წინათ გაუჩინარებული რემბრანდტის ნახატი „გააცოცხლეს“ – „სრული ჩაძირვის“ ეფექტი დეტექტიური ისტორიით (ვიდეო)

34 წლის წინათ გაუჩინარებული რემბრანდტის ნახატი „გააცოცხლეს“ – „სრული ჩაძირვის“ ეფექტი დეტექტიური ისტორიით (ვიდეო)

12 აპრილი 2024
უცნობი თამარ მეფე – ქართველი მონარქის ნაკლებად ცნობილი ისტორიები (ვიდეო)

უცნობი თამარ მეფე – ქართველი მონარქის ნაკლებად ცნობილი ისტორიები (ვიდეო)

12 აპრილი 2024
ახალი ინფორმაცია თურქეთში აღმოჩენილი სარკოფაგის შესახებ, რომელიც, დიდი ალბათობით, თამარ მეფის შვილიშვილს და მის ვაჟს ეკუთვნით

ახალი ინფორმაცია თურქეთში აღმოჩენილი სარკოფაგის შესახებ, რომელიც, დიდი ალბათობით, თამარ მეფის შვილიშვილს და მის ვაჟს ეკუთვნით

12 აპრილი 2024
ეროვნულ ბოტანიკურ ბაღში „საკურას ყვავილობის დღეები“ გაიმართება

ეროვნულ ბოტანიკურ ბაღში „საკურას ყვავილობის დღეები“ გაიმართება

აპრილი 12, 2024
ნიკოლოზ ხომასურიძე ქართული იარაღის მუზეუმში

ნიკოლოზ ხომასურიძე ქართული იარაღის მუზეუმში

აპრილი 12, 2024
ქალაქ ვანის და ვულკანის ფერფლში დამარხული პომპეის მსგავსი ბედისწერა…

ქალაქ ვანის და ვულკანის ფერფლში დამარხული პომპეის მსგავსი ბედისწერა…

აპრილი 12, 2024
21 მარტის ასტროლოგიური პროგნოზი

21 მარტის ასტროლოგიური პროგნოზი

მარტი 21, 2024
18 მარტის ასტროლოგიური პროგნოზი

18 მარტის ასტროლოგიური პროგნოზი

მარტი 18, 2024
ვირის ტვინი ორგანიზმში რომ მოხვდება, შეიჭრება ტვინში და ადამიანის ტვინის ხვეულებს გადაეფარება… – ეზოტერიკოსი ე.წ. წითელი ჯადოს შესახებ საუბრობს

ვირის ტვინი ორგანიზმში რომ მოხვდება, შეიჭრება ტვინში და ადამიანის ტვინის ხვეულებს გადაეფარება… – ეზოტერიკოსი ე.წ. წითელი ჯადოს შესახებ საუბრობს

აპრილი 12, 2024
12 აპრილის ასტროლოგიური პროგნოზი

12 აპრილის ასტროლოგიური პროგნოზი

აპრილი 12, 2024
ზოდიაქოს ხუთი ნიშნის წარმომადგენლები წელს მნიშვნელოვან თანხას გამოიმუშავებენ

ზოდიაქოს ხუთი ნიშნის წარმომადგენლები წელს მნიშვნელოვან თანხას გამოიმუშავებენ

აპრილი 11, 2024
სწორი კვების ნორმირება

სწორი კვების ნორმირება

აპრილი 12, 2024
როგორია რაციონალური კვების პრინციპები

როგორია რაციონალური კვების პრინციპები

აპრილი 12, 2024
სხეულის გასაგრილებელი 13 სახის საკვები პროდუქტი

სხეულის გასაგრილებელი 13 სახის საკვები პროდუქტი

აპრილი 11, 2024
როგორ ვაქციოთ ბრძოლა წონის დასაკლებად სასიამოვნო პროცესად – დიეტოლოგ-ნუტრიციოლოგის ექსკლუზიური რჩევები ჩვენს მკითხველს

როგორ ვაქციოთ ბრძოლა წონის დასაკლებად სასიამოვნო პროცესად – დიეტოლოგ-ნუტრიციოლოგის ექსკლუზიური რჩევები ჩვენს მკითხველს

აპრილი 12, 2024
სხეულის გასაგრილებელი 13 სახის საკვები პროდუქტი

სხეულის გასაგრილებელი 13 სახის საკვები პროდუქტი

აპრილი 11, 2024
“კარს ვუღებთ სტუდენტებს, ისინი ჩვენი ქვეყნის მომავალს ქმნიან” – გიორგი ფხაკაძის შეთავაზება ახალგაზრდებს

“კარს ვუღებთ სტუდენტებს, ისინი ჩვენი ქვეყნის მომავალს ქმნიან” – გიორგი ფხაკაძის შეთავაზება ახალგაზრდებს

აპრილი 11, 2024
“კარს ვუღებთ სტუდენტებს, ისინი ჩვენი ქვეყნის მომავალს ქმნიან” – გიორგი ფხაკაძის შეთავაზება ახალგაზრდებს

“კარს ვუღებთ სტუდენტებს, ისინი ჩვენი ქვეყნის მომავალს ქმნიან” – გიორგი ფხაკაძის შეთავაზება ახალგაზრდებს

11 აპრილი 2024
ოცნებები ხდება, როცა გყოფნის სიმამაცე

ოცნებები ხდება, როცა გყოფნის სიმამაცე

10 აპრილი 2024
ახალი საერთაშორისო აეროპორტი თბილისში

ახალი საერთაშორისო აეროპორტი თბილისში

9 აპრილი 2024

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

- Advertisement -spot_img

ხშირად ნახვადი